عقیق
اين شعر رو تقديم مي كنم به همه مادراي دنيا و مادر خودم كه ازش دورم مادر عزيزم دوستت دارم تقديم دوست كردم تصوير خويشتن را تا جاي من ببوسد آن روي چون سمن را اي عكس چهره من چو ميرسي به كويش در پاي او افشان يكباره جان وتن را زان طره معنبر كان ماه ار بچنبر بستان به جاي شكر بوسي از آن دهن را گر آن پري شمايل باشد به مهر مايل در گردنش حمايل كن دست خويشتن را پنهان ز لعل خوشش و ز چشم عييب پوشش آهسته زير گوشش برگو تو اين سخن را كايم شبي بكويت گيرم كمند مويت روشن كنم ز رويت خرگاه و انجمن را هان اي امير بانو عشقت كشد ز هر سو از آن كمند گيسو بر گردنم رسن را ماهي نموده بر سر از مشك ناب افسر سر وي نموده در بر از لاله پيرهن را مهرت به جان سپردم در عشق پا فشردم زين عيش تازه بردم از دل غم كهن را اين راز از حبيب است وين درد با طبيب است فرياد عندليب است كاشفته اين چمن را 
قوتم بخش تا نانم را و حتی نامم را در خطر ایمانم افکنم
تا از آنها باشم که پول دنیا را می گیرند و برای دین کار می کنند
نه از آنها که پول دین می گیرند و برای دنیا کار می کنند
